1-تاثیر حافظ بر جامعه و فرهنگ ایرانی و غیر ایرانی

نخست ببینیم از کدام حافظ سخن می گوییم. حافظ عاشق،رند،نظرباز،عارف،صوفی،بی دین،کافر یا حافظ جامعه شناس،فیلسوف ،خداشناس و ...

من می خواهم از حافظی سخن بگویم که شاید بسیاری از این جامه ها را به تن کرده اما در هیچکدام نگنجیده است. این جا دیگر حافظ همان آینه ای است ....


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه 19 مهر1393ساعت 21:21  توسط عاشق  | 

 برای مردم سنجار که هر روز تبهکاران داعش چوب حراج به عفت و ایمانشان می زنند و آنان که در سایه ی خفت به تماشا ایستاده اند.

 

                                                   داعش  کنارمان

  ابلیس و داعش ومرگ

  تثلیث شوم قرن

  میزان بی شک گندابه ی دروغ

  مس وجود سکه ی بیداد

                                      داد

                                             داد

   در هیئت پلید شرارت

   با هیبتی به حرمت ایمان

                                    پنهان

   در سایگاه عصمت قرآن

هل

       هلهله

تولد اهریمنی دگر

در جامه ی فریب

و این زادگان کفر

با چشم ها

برون ز کاسه ی سر

 خیره سر

چنان       

در دست داس

درو می کنند سر

                            سر

  زنهار دار ،که پرسی

این  صرصر از کدا م قبیله ست

کاین جا

دستاس ها

ز خون مادر و فرزند

هی می زنند چرخ

                          چرخ

و من

دلخوش که شاعرم

و پرچم بیداری ام به دست

تو چرخ می زنی

 به گرد خودت

او

به گرد ما

همگان ،  بی اراده ای!

گرم است

بازار برده فروشی

                      کنارمان

ای وای اگر که برده کند

                         شرم بارمان

                                *

                        داعش کنارمان!

+ نوشته شده در  شنبه 19 مهر1393ساعت 21:13  توسط عاشق  | 

تا سردی دست خاک ها را دیدند

خورشید شدند و بر جهان تابیدند

 

بی پرده بگو رسول بی معجزه اند؟

یا جام هزاره های بی جمشیدند؟

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 28 اسفند1391ساعت 22:33  توسط عاشق  | 

گلوی زخمی شعر – شاپور پساوند

بهاری گر رسید از راه

بهاری گر رسید از راه

گلی گر وا شد و یا غنچه ای خندید

سلام ما رفیقان را

چنان چون گوشواری سبز

بیاویزید بر گلگوش های سبز نوروزی

که ما هم روزگاری دل جوان بودیم و

عاشق پیشه و در کوچه های شهرتان دلباخته

آواز می خواندیم:

« دلی دیرم خریدار محبت

کزو گرم است بازار محبت

لباسی بافتم بر قامت دل

ز پود محنت و تار محبت»

بهاری گر رسید از راه

شما ای شاعران شعرهای سبز

در گوشش، غم دیرینه ی ما را

ندا گویید

غم ما،

حسرت آن سال های سخت

بگو از ترکتازی های پاییزان

چه بر ما رفت!

که این جا شاعران« بر تیغه ی شمشیر می پویند»

بهاری گر رسید از راه

هنگامی که دل ها را

میان سبزه های مخملین

با هم گره بستید

ما را هم به یاد آرید

هنوز ای عشق

فریاد رسای ماست.

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 24 اسفند1391ساعت 19:39  توسط عاشق  | 

ز بسکه آب نوشتیم و باز خواندیم آب        صدای آب ز متن کتاب جاری شد

به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید، برای همه ی شما که می آموزید و آن هایی که می آموزانند

این بیت از چکامه ای ست که سال ۴۸ یا ۴۹ سروده ام و با این سطر آغاز می شود:

به چشمه چشم نمودی شراب جاری شد              به شب چو دست زدی آفتاب جاری شد

+ نوشته شده در  جمعه 7 مهر1391ساعت 13:43  توسط عاشق 

ای باد به گوش نادان مرسان / بر باد سر سبز قلم خواهد رفت
ش. پساوند
چهاردهم تیرماه، روز جهانی قلم این سرخ ترین زبان انسان در بند امروز، بر همه ی آزاداندیشان جهان مبارک باد.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 14 تیر1391ساعت 10:7  توسط عاشق 

غروب زخم زمان است

                                   

(1)

چشمه راز زمين است

و چشم هاي تو راز آفرينش

نامت :

زيباترين كلام خداست

و حضورت :

زیباترین بهانه ی بودن

(2)

اما

آنجا که عشق حرکت نمناکی ست

بر گونه های دخترکی تنها

از پشت هق هقی به وسعت دلتنگی

ديگر

غرو ب زخم زمان است

             بر گونه ي افق

             و سپيده زخم زبان

             بر آرامش پلك

+ نوشته شده در  جمعه 19 اسفند1390ساعت 15:51  توسط عاشق  | 


با تبریک یلدا، زایش مهر این پیام آور پاک ترین آیین ایرانی، سالی فرخنده همراه با شادی و تندرستی برای همه ی مردم جهان به ویژه هموتنانم آرزو می کنم.


+ نوشته شده در  چهارشنبه 30 آذر1390ساعت 23:19  توسط عاشق  | 

با نام خدا و یزدان پاک

خجسته سال ۱۳۹۰ خورشیدی بر همه ی شما هم میهنان پاک منش و ایرانیان نیک سرشت سراسر جهان فرخنده باد.

باشد که اندیشه های پلشت خشک باوران بدچشم از درگاه حضورتان به در باد، تا همیشه سبز باشید و نو برویید.

 


پرهیب

 

ای سرو

ای سرو سرکشیده به تارک

ای سرو ناز ارم

امسال هم بهار

با این جنون طبیعت

در خون سبز خدایان

عطشان چه میکنی؟

این چشمه نیست

زین شب ننوش

این جرعه جرعه

                   تباهی ست

پرهیب زندگی ست

                   نه، بودن

 شاعر تو را چکار؟

با این بهار و سبزه و صحرا

وقتی که سر به خاک خدایان نمی نهی

گر جبهه ای به خاک بسایی

یا جرعه ای ز تاک بنوشی

این ها دوروی سکه ی مرگ اند

مانند سرو سرکشیده به تارک

مانند سروناز

عطشان بمان

ولی

لب ترمکن

زین جرعه جرعه های تباهی ....

                                                                          

 


  بهار من

 

بیهوده نیست سبزترینی

                             بهار من

امسال هم بهای آمدنت را

یشم و عقیق و زمرد

پرداخت کرده اند

برخود بناز

     ناز

بنازم تو را

     بناز

با آن حضور سبز

نازت غرور سبزه و صحرا

یشمت حریف یاس

عقیق تو ارغوان

اما زمردت*!

وقتی که :

« این کوزه گردهر»1

گستاخ و خیره سر

« جام لطیف را »2

مغرور و بی خیال

« می سازد و »3

گستاخ تر ز پیش

                             سبکسر

                                      حسود

« باز بر زمین می زندش »4

 با افعی خزان و زمستان چه می کنی؟

                      


 1 ، 2 ، 3 ، 4 :    خیام

*از ویژگی های زمرد این که  قدما گفته اند نظر بر این سنگ دیده ی اژدها و افعی را کور می کند.

و دفع کردن یاقوت مر وبا را چیست؟                زمرد از چه همی برکند دو دیده ی مار

                                                                                     ناصر خسرو

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 فروردین1390ساعت 21:14  توسط عاشق 

صداي سوختن

مجموعه تازه رباعيات شاپور پساوند

معرفي از: پرويز خائفي

 

شاپور پساوند دوست من است، پاكباز است، صاحب سعه صدر است و از همه مهمتر شاعري است كه زاييده همه اين فطرت‌هاست. سال‌ها پيش با سليقه كتابي به نام « هر كس حكايتي» را كه نمودار گزيده غزل معاصر فارس بود چاپ كرد كه كاري درخور تأمل بود، اما حرف بر سر رباعيات اوست، عرفان و حالات صوفيانه و جذبات سماع در عصر سرعت و انفورماتيك كمي غريب به نظر مي‌آيد، اما پساوند نه اينكه فارغ از درك زمان معاصر است بلكه ايجاد تجانسي را سامان داده كه به راستي خواننده كتاب‌هاي « اي عشق» 1377 و كار تازه او « صداي سوختن» 1388 نه اينكه آدمي را به عقب مي‌برد بلكه مي‌گويد و مي آيدش از عهده برون كه آدمي در هر شرايطي جذبات عشق و سماع را مي‌تواند در نهاد واژگان به انسان منتقل كند. اين گواه بر اين منطق انساني است كه هيچ عنصر هنري و پديده اصيل وقتي مايه از وجود راستين آدمي به وجود آيد نمي‌تواند كهنه باشد.چنانچه در بحث غزل گفته‌ام هر كلامي در هر قالبي وقتي برانگيزاننده نوعي حس و شعور و احساس باشد شعر است و مي‌تواند در معيار نوعي خود هنر اعتراضي زمانه باشد و اين بستگي به تسلط شاعر بر ساختار كلام و گزينش ژانر خاص خود باشد تا آن‌جا كه سخن حافظ در همين مصراع از اين بيت معروف مبتني بر همين سخن است:

سخن از مطرب و مي گو ور از دهر كمتر جو

كه كس نگشود و نگشايد به حكمت اين معما را

حكمت را فلاتون خم‌نشين يا به تعبيري ديوجانس در خم شراب از اعتبار انداخت و تمدن يونان را به سخره گرفت.

جر فلاتون خم نشين تراب

سرّ حكمت به ما كه گويد باز؟

حاشيه زياده بر متن شد در مقدمه يا سرآغاز صفحه نخست كتاب تازه پساوند كوتاه سخني است كه معرف تماميت فكر شاعر است:

« همه اين كتاب را به كساني پيشكش مي‌كنم كه ايران را عاشقانه دوست دارند.»

پساوند غزل را خوب ميگويد با قالب شعر نيمايي آثار ماندگاري آفريده است ، بايد گفت شاعر صداي سوختن به راستي ميسوزد و رباعي ميسرايد بي ترديد درهيچ يك از رباعي‌ها، اي عشق و صداي سوختن به موازات قافيه شكل نگرفته ازگل و آب وجود او درحالتي غير معمول يعني فارغ از تعلقات موجود در شرايط عادي بوده است. صداي سوختن را شايد بتوان گفت نموداري از تكامل انديشه و عصاره اي از حالات روحي شاعر در قالب مالوف رباعي براي شاعر است يعني ميتوانم بگويم سواي آن قطعاتي كه گرد گرايش مذهبي البته به شكلي هنري و حتي المقدور غير ملموس بر آنها پاشيده شده و خواستاران بسيار هم دارد باقي رباعيات به راستي از نظم تلفيق اند يشه و كلام نماد عاليترين نوع رباعي است . همانطور كه از سالهاي دور حتي پيش از خيام گفته اند واقعا رباعي سخت ترين قالب شعري است . شاعر بايد  در لحظه اي خاص والاترين تفكر را در دو بيت يا چهار مصراع بيان كند و بسياري از گويندگان تنها واژگاني كنار هم مينهند و تصور ميكنند بالاخره رباعي سروده اند ،‌فكر ميكنم به جاي حرفهاي پيشين بهتر بود سراغ عرضه چند رباعي پساوند ميرفتيم و خوانندگان را به شناخت عميق عصاره انديشه و كلام در شيواترين بيان دعوت ميكرديم :

شب تا به سحر شراب ميخوردم دوش                                                 

چون بلخي مست تاب ميخوردم دوش

از گردن تو سپيده دستم برداشت

 ديدم زلب تو آب ميخوردم دوش

اين هم رباعي در مايه ناسيوناليستي كامل كه خواننده مردمي و ايران دوست محمد نوري ،‌ن را خوآن را

 

آن راخوانده :

تابوت و جنازه هاي بي تقصيران

از جبهه صداي نحس ويران ،‌ويران

ديديد بلال آب زمزم گشتيم ؟

زين بعد اذان ما همان (اي ايران)

***

 

اي پاك و زلان از كجا مي‌آيي

اينگونه كه در نماز ما مي‌آيي

معناي تمام آفرينش با توست

گويي كه ز خلوت خدا مي‌آيي

با پوزش از ديرينه دوست شاعرم، به همين نوشته هاي پريشان اكتفا ميكنم و در شرايطي بهتر از كارهاي ارزنده اين شاعر معاصر شيراز بيش از اين سخن خواهم گفت از داريوش نويد گويي كه راست و نستوه ايستاده و درخت فرهنگ فارس را بارور ميكند بايد مثل هميشه سپاسگزار بود كه آثاري چنين را عرضه فرهنگيان و دوستدارارن شعر ميكند ، عمرش دراز و توفيق همراه او باد .

+ نوشته شده در  چهارشنبه 11 فروردین1389ساعت 14:17  توسط عاشق 

مطالب قدیمی‌تر